Þegar samfélag hefur afsalað sér fjármagnsframleiðslunni til einkaaðila, þá munu fulltrúar þess ávallt gæta hagsmuna þessara sömu einkaaðila þvert á hagsmuni samfélagsins.

Með núverandi fjármagnskerfi hefur fjármagnsframleiðslunni verið afsalað til einkaaðila og hafa þessir einkaaðilar tekið ríkisstjórn landsins og þing í gíslingu. Þrátt fyrir að fjármálafyrirtæki séu orsakavaldar núverandi ástands, þá hefur þing og ríkisstjórn unnið að því að gæta hagsmuna fjármálafyrirtækjanna þvert á hagsmuni almennings.

Þessar “björgunaraðgerðir” til handa fjármálafyrirtækjunum og hið mikla skeytingaleysi gagnvart almenningi hefur vakið undrun margra og þetta talið vera þvert á eðlilega hætti. En sé horft til fullyrðingarinnar í upphafi þessa kafla og þeirrar staðreyndar að fjármagnsframleiðslan hefur verið í höndum einkaaðila alla tíð lýðveldisins, þá verður þessi hegðun ljós og fullkomlega “eðlileg”.

Núverandi fjármálakerfi er meingallað, eða eins og Mervyn King forstjóri Englandsbanka orðaði það “Of all the many ways of organising banking, the worst is the one we have today”. Þetta er ekki flókið.

Það er því lykilatriði fyrir framtíð hins íslenska samfélags, að fjármagnsframleiðslan verði tekin úr höndum einkaaðila og færð aftur til samfélagsins. Það er ekki bara nauðsynlegt til að koma á réttlátri dreyfingu fjármagns, heldur er það nauðsynlegt svo hægt verði að taka ákvarðanir fyrir hönd samfélagsins, samfélaginu sjálfu til heilla.

Mikið af því sem sagt hefur verið um getuleysi samfélagsins til að halda utan um fjármagnsframleiðsluna er helber lýgi, sett fram til þess að réttlæta það að fjármagn sé búið til af einkaaðilum gegn greiðslu vaxta. Það er nefnilega ekki auðvelt verk að fá fólk til að samþykkja það að leggja framtíð sína undir til að greiða einstaklingum fyrir fjármagn sem þeir framleiða sjálfir úr engu.

Af öllum uppfinningum mannsins, þá er fjármagnið eitt það einfaldasta og ódýrasta í framleiðslu. Það eina sem þarf til að fjármagn sé samþykkt, er að samfélagið, eða fulltúar þess upplýsi að umrætt fjármagn sé lögeyrir. Það er hægt með einföldum texta á peningaseðla, eða með því að hafa fjármagnið algjörlega rafrænt.

Fjármagn er í eðli sínu verðlaust. Eini tilgangurinn með því er að auðvelda skipti á þeirri vöru og þjónustu sem samfélagið framleiðir. Fjármagn er því í eðli sínu sambærilegt og strætómiðar. Það þætti undarleg hegðun ef einstaklingar söfnuðu strætómiðum og legðu allt í sölurnar að fá sem flesta þeirra, en nota þá aldrei.

það eru hin undirliggjandi verðmæti samfélagsins sem gefa fjármagninu gildi. Það eina sem skiptir máli, er að fjármagn og verðmæti í samfélaginu séu í jafnvægi. Sé haldið utan um fjármagnsframleiðsluna á agaðan hátt og eftir föstu afmörkuðu kerfi, þá mun samfélagið blómstra. Þá munu einstaklingarnir geta búið við hagsæld sem hefur í för með sér eignarmyndun en ekki skuldsetningu.